Toen ik in het 4e jaar van VMBO zat moest ik 2 weken stage lopen.Ik heb toen stage gelopen op een peuterspeelzaal, daar zag ik kinderen die helemaal geen moeite hadden met afscheid nemen van de ouders en anderen hadden er juist heel veel moeite mee. Wat zouden jullie doen als een kind moeite heeft bij afscheid nemen van de ouders? Hoe zouden jullie dat aanpakken? Ik wil wel graag weten wat jullie zouden doen.
7 opmerkingen:
Hey Melanie,
Wij zijn Karlijn en Robin, en zijn aan jou gekoppeld.
Veel succes met je blog!!
Ik zou de kinderen die geen afscheid kunnen nemen van hun ouders, afleiden. bijvoorbeeld zegen tegen het kindje " moet je kijken wat voor leuke puzzel ik heb, zullen we die eens gaan maken?"
of laat de ouders eerst 5 minuutjes even blijven, met het kind. dat hun kind dan leuk gaat spelen, en dat de ouder de naast gaat zitten kijken. Als het kindje tijdje aan het spelen is, zou de ouder dan rustig weg kunnen gaan.
Ik zou de kinderen op de arm nemen, en ze kalmeren en zeggen dat de ouders hem/haar 's middags weer op kwam halen. Als ze dan nog geen afscheid kunnen nemen, zou ik ze gewoon even laten huilen. Meestal zijn ze even later wel weer gewend, en dan gaan ze wel spelen.
Afleiden heeft niet altijd veel zin. Je kunt volgens mij veel beter het verdriet serieus nemen. Als je zijn verdriet serieus neemt voelt het kind dat je hem/haar serieus neemt. Dus zeggen: "Jij moet huilen omdat je mamma mis hè en je bent bang dat mamma niet terug komt . .maar dat is niet zo. Mamma komt jou vanavond weer ophalen" Het kindje (ook een jongen baby) zal niet gelijk stoppen met huilen maar voelt zich veel beter dan dat je zegt: Stil maar, niet huilen, niets aan de hand, kijk een wat een mooie barandweerauto" of "niet huieln, de andere kindjes huilen toch ook niet". Ook jonge kinderen die nog niet precies begrijpen wat jij zegt, horen aan de toon/klank van jouw stem of je hen wel of niet serieus neem. Afleiden is over hun gevoelens heen stappen en dat vind ik niet zo goed.
Ik ben het met juf eens.
Ik denk ook niet dat afleiding zou helpen omdat je het kind dan dus niet serieus neemt. En zou ikzelf ook eerder het kindje troosten en hem serieus nemen. Denk dat je hierverder mee komt!
Toen ik bij de peuterspeelzaal stage liep in het 4e jaar van het VMBO. Hadden sommige kinderen toch wel heel erg veel moeite met het afscheid nemen. Ook al zaten ze er al een tijdje bij.
De leidsters hebben toen de kinderen (die hier moeite meehadden) bij mij neergezet en ze vermaakte zich toen gelijk al. Dus ik zou niet weten hoe het bij mij wel kon? Toen de ouders weg waren, hebben ze ook nog uitgezwaait. En toen was het voor hen al goed.
Ik zou dit ook gewoon als manier doen om het aan te pakken..
Mijn neefje gaat pas 2 maanden naar de peuterspeelzaal. In het begin was het onmogelijk om bij hem weg te gaan, maar we wisten al snel dat we hem moesten brengen en snel weer ''doei,ik kom je zo weer ophalen'' leren te zeggen. Na 2 maanden huilt hij alleen nog als we weg gaan. Ik zou het kind, ookal huilt hij betrekken bij alle activiteiten, want er is zeker wel iets waar hij stiekem plezier van heeft =)
Een reactie posten